Zgodnie z teorią zarządzania zmianą, można wyróżnić kilka standardowych postaw zachodzących w czasie. Na początku jest zaprzeczenie. Np. Nie, to nie możliwe by szlak znowu prowadził w górę. Miało być płasko… Potem pojawia się gniew. I to właśnie odczuwałem dzisiaj. Miało być płasko do diaska (eufemizm). Dobrze to prezentuje poniższy graf
Ponieważ nie mam z kim negocjować tego jak szlak został wytyczony i czy nie da się go zmienić, no chyba że z siłami nadprzyrodzonymi, to boję się, że w niedalekiej przyszłości czeka mnie uczucie bezsilności i zniechęcenia. Ważne by to przetrwać!
Tyle teoria. A jak wyglądał mój dzisiejszy dzień. Miało być płasko…, ale zacznę od początku (purystom językowym pokazuję język)
Po całej nocy na zewnątrz, przy temperaturze 27-20 C i lekkim wiaterku, tak , nie wyschło. Więc rozwiesiłem tobół cygański (jak niektórzy mówią) na plecaku i ruszyłem w świat. Przypomnę tylko, że miało być płasko. Więc zaraz po wdrapaniu się na most a potem ostrym podejściu 100m w górę, szlak zaczął iść w dół
Potem było nawet chwilę płasko
Przez rwące potoki
I w górę
I w dół
By potem znowu w górę 🤬
Trochę asfaltem, trochę przez sawannę (oczywiście w górę)
By następnie iść ostro w dół
I tak generalnie cały dzień
Dziś było sporo koni na szlaku
I dalej szlak
Aż po 16km dotarłem o 14 na obrzeża Pampeluny
Zjadłem obiad 😋
I ruszyłem dalej. Już tylko 4.5km
I kolejny mostek by znaleźć się w Pampelunie
Moje buciki po 80 km na szlaku (10% trasy)
Potem prysznic, pranie nawodnienie i ruszyłem zwiedzać miasto. Gigantyczne tłumy i gwar
Trochę porozciągałem mięśnie
Nastał wieczór, robi się chłodno
Łącznie przeszedłem dzisiaj 29 km
Czas iść spać do kajuty
Jutro jest plan by wyjść o 6 😱